Wildfox Couture Fall 2010: It's Witchcraft from WILDFOX PR on Vimeo.
30 may 2010
28 may 2010
every day
Gritas, lloras, te asfixias, decaes, te pisan, te hieres, te destruyes, te odian, te maltratan, aguantas, callas, te insultan, te golpean, te mueres de hambre, de sed, de frío, te olvidan, te expulsan de sus vidas, te persiguen, te violan, te encadenan, te censuran, te juzgan, te reducen a nada, te sientes triste, caes, te aplastan, destrozan tus sentimientos, te matan, te tortura, te explotan, te ignoran, no te ven…
En este instante todas estas cosas están ocurriendo y los muchos que seguimos impunes o con heridas leves seguimos quejándonos teniéndolo todo, seguimos sintiéndonos vacios estando rodeados, seguimos sin querer ver lo que ocurre porque si nuestra mirada se encuentra con esta maldita realidad que acontece no sabríamos como de forma hipócrita ignorarlo y seguir rebozándonos en todos nuestros malditos placeres banales y superfluos.
without [?]
Me encojo más y mas convirtiéndome en esa imperceptible sombra que siempre me sigue. La caída es inminente y las ganas horribles de desaparecer me ahogan, no sé cómo actuar ni como narices seguir como si todo fuese maravilloso porque en realidad me estoy comiendo a mi misma por dentro y todas las cosas que siempre oculto en mi interior me debilitan enormemente y de repente en la nada de un instante todo cambia, todo me da la espalda, todo es más difícil y los días siguen impasibles y dolorosos.
Repito constantemente lo mismo, las mismas palabras de dolor y tristeza injustificada y me cansa saber que todo esto no se irá en unos días o unas semanas y que seguiré escribiendo sentimientos amargos que carcomen la conciencia y que mi único refugio es este maldito momento de serenidad donde escribo y me encuentro a mí misma.
27 may 2010
hidroxitriptamina
Intoxícame, devórame, písame, desgárrame. Ven…
Giros y giros magnéticos en el espacio de la inconsciencia subliminal, del desorden del pensamiento, en el armario desordenado de la imaginación.
Sube por mi cuerpo como aire que viola y penetra, como ser intangible que profana lo apaciblemente virgen, como la adictiva droga de mi maldita tristeza, como todo eso que siempre me hace ser animal y primaria, como el veneno agrio de mis propias palabras.
Soy sin ser y quiero ser siendo porque todo este maldito desequilibrio me impide ver con claridad.
Moriré siendo lo que quiero ser: algo puro e imborrable, un dolor agudo en el pecho, un recuerdo verde o blanco, el objeto de tus deseos y de tus erección solitarias, la planta de los pies que todo lo pisan y todo lo absorben, algo inesperado en un mundo lleno de predictibilidad, una foto moribunda que cree sentimientos vitales, un rayo de sol en la noche. Algo que esta puta sociedad no fabrique en unidades de 1.000.
oscuridad intermitente
El asco ya me empieza a consumir. La rabia, la histeria y la desesperación cada día están más cerca y realmente no me soporto ni a mí misma.
Cuando me siento así todo me parece mal, todos mis intentos son erróneos, todas mis expectativas inalcanzables y todos mis silencios soledades eternas.
Esto me está empezando a comer por dentro y hoy la verdad no ha sido el mejor día de mi vida, entre la bajada rotuna de mi autoestima y mis intentos convertidos en nada creo que explotaré en llanto y me hundiré para poder sacarme toda esta mierda de encima.
(Joder no lo soporto, tantas despedidas, tantos miedos, tantas palabras mudas, tanta porquería rondando por mi cama.)